زندگی

خدا به انسان نعمت فراموش کردن رو داد ، پس آیا این عدالت که به خاطر اشتباهی که یک بار مرتکب شدم هر روز عمرم رو مجازات بشم ؟
از گذشته ام هیچ شادی رو به خاطر نمی آورم جز یک چند سایه روشن هایی که با دوستان داشتم که آن ها هم از روزی به روز بعد به شب تاریکشون نزدیک تر می شن و جاشون رو خاطراتی که ندارم پرمی کنند.
امروز فهمیدم که چه زندگی ترحم آمیزی دارم هر روز بلند میشم سعی می کنم خودم را گرفتار "نشون" بدم تا مجبور نباشم به چیز دیگه ای فکر کنم زندگی ام را سرعت بدهم تا مجبور نباشم بایستم و حیات را ببینم . تا به حال شده در میان یک جمعیت عظیم ناگهان بایستی و به اطراف بنگری ببینی مردم با چه سرعتی از کنار هم در کنار هم می گذرند بدون این که اصلا چیزی جز مقصد ، این مقصد دست نیافتنی ، فراموشی زندگی ملال آورشان برایشان مهم باشد ، اگر فکر می کنی که وقتی پیر شدی وقت کافی داری تا زندگی را بفهمی در اشتباهی چون زندگی همین افراد دور و برت هستند تو در جوانی از کنار آن ها گذشتی اکنون وقت جزا است که ببینی آن ها بدون این که به تو مهلت اکتشاف دهند می گذرند و تنها چیزی که برای تو می گذارند همان حس تنهایی است که بعدها تبدیل به افسردگی می شود اگر شانس نیاوری آلزایمر.
راستی اگر فردا از تو بپرسند آیا زندگی کردی چه می گویی ؟ آری ، اگر بگویم یک دروغ است .
صبح دانشگاه کلاس خونه درس شام کتاب خواب ،تو راه هم چند تا تماس می گیرم تا به مردم ،احتمالا ، نشون بدم چیزی ام که نیستم ،یک آدم مهم، تا به حا به این فکر کرده ای که اگر همین الان از روی زمین محو شوی آیا کسی برایش مهم است ؟ کسی به دنبالت می آید ؟ اگر بمیری چه مدت باید بالای این قفس روانت منتظر بمانی تا کسی تو را بیابد، اگر یافت چه با خود بگوید " اه عوضی از دستش راحت شدم حالا راحت تر زندگی می کنم" یا "خدا رحمتش کند چه آدم خوبی" چه فایده دیگر؟
بهترین سرمایه هایت دوستانت هستند تا به حال به آن ها فکر کرده ای ؟ آیا واقعا دوست تو هستند یا فقط آمده اند تا تکه ای از تو را باخودشان ببرند ؟
خیلی وقت که دیگه احساس انسان بودم نمی کنم خیلی وقت که دیگه هیچ چیز برایم مهم نیست "غذا چی می خوری" "بریم بیرون ؟" با چاییت قند می خوری؟" برام مهم نیست . برام زیبایی یک گل پرستو رنگ مهم نیست مرگ درد فقر مهم نیست تقریبا خیلی وقته که هیچ حس عمیقی نداشتم شاید برای همین خیلی به موسیقی علاقه دارم چون بهم چیزی رو می ده که برای زندگی بهش نیاز دارم .
چه فایده الان این ها رو می نویسم ، تا ده دقیقه دیگر یا همه را پاک می کنم یا ... اما فردا دوباره زندگی – بنده گی زمان – رو از سر می گیرم. تو هم که این ها رو می خونی یا فراموش می کنی یا از ذهنت می گذره که چه آدم بدبختی ام یا خودت چه زندگی ای داری (همونی که من توصیف کردم شاید) ؟
تو برای زندگیت چه کار کردی ؟

تقدیم به ریحانه (خانوم) که خاطر نشان کردند من فقط مطالب دیگران رو می دزدم
یک شعر هم ضمیمه می کنم که فکر نکنند راجع به شعر گفتنم دروغ گفتم

قطعه شعر بوی ریحان تقدیم به ریحانه

آسمان سرخ بود زمین سیاه
در من نگریستی
با چشمانی سیاه ،زمین سبز شد
به من خندیدی با لبی سرخ ، آسمان آبی شد
باد وزید تا طمع گیسوانت را بچشد
ابرها غلتیدند، تو رفتی
یادت ماند ابر و زمین و آسمان ماند
هر کجا رفتی ، افق های طلایی بردی
اما چرا از من قلبم را
آسمان آبی بود زمین سبز بود
و در هوا بوی ریحان موج می زد
حال
گذشته هایم را برای شما می گذارم
قدم هایم را برای کوی سرد و خاموش
چشمانم را به افق های طلایی
دستانم را برای نوازشتان
قلبم را برای تویی که دوستت می داشتم
گیسوانم را به بادهایی که خاطراتم را می آشفت
لبانم را به کلماتی که بر رویش فوت می کردند
و بدنم را بدن خسته ام را با خودم می بردم
زیرا خواستاری نداشت
می برم تا بدان روح آبی بخشم
و بوی ریحان تا یاد تو باشد
خداحافظ
خداحافظ
هومن