پریسا نوشته

در کنار جوی
من نشسته
آب در رفتار.
در تمام هفته،
-خسته-
انتظار جمعه را دارم.
در تمام جمعه
باز از فرط تنهایی،
انتظار شنبه است و کار.
من نشسته
آب در رفتار...

------------

گر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
كسی كه حرف دلش را نگفت من بودم
دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟
اشاره ای كنم انگار كوهكن بودم....

--------------

برای من،
دوست داشتن
آخرين دليلِ دانايی‌ست.
اما هوا هميشه آفتابی نيست
عشق هميشه علامتِ رستگاری نيست
و من گاهی اوقات مجبورم
به آرامشِ عميقِ سنگ حسادت کنم.
چقدر خيالش آسوده است
چقدر تحملِ سکوتش طولانی‌ست....

--------------

عین
جانشین ِ الف خواهد شد
شین را
در پرده ی ِ پلک های ِ خود نهان کرده ام
و قاف
سرآغاز ِ الفبای ِ آدمی ست
سلام بر همین سه حرف ِ ساده
که همه چیز را از من گرفت
تا شاعرترین ترانه خوان ِ زمین شوم

--------

از وقتی که دوست ام مرا ترک کرده است،
کاری ندارم به جز راه رفتن!
راه می روم تا فراموش کنم.
راه می روم.
می گریزم.
...دور می شوم.
دوست ام دیگر برنمی گردد،
اما من حالا
دونده دوی استقامت شده ام.

----
پ.ن. مثل این که مشکل تشابه اسمی پیش امده است . این پست منتخبی از نوشته های خانم پریسا کرمی است . البته چون این اشتباه تقصیر من بود ، این پست رسما تقدیم به خانم پریسا ذکاوت